Proces produkcji surówki żelaza na skalę przemysłową odbywa się w urządzeniach zwanymi wielkimi piecami. W urządzeniach tych produkuje się surówki przeróbcze (służą do tworzenia stali), surówki odlewnicze (służą na odlewy części maszyn i armatury) , a ponadto żelazomangan (używany jako odtleniacz i dodatek stopowy przy produkcji stali). Produkowane surówki są kruche i mało plastyczne stad nie nadają się do procesów przeróbki plastycznej, w której powstają gotowe wyroby hutnicze jak blachy, pręty, rury, kształtowniki i tym podobne. Dlatego też używa się dodatkowych urządzeń w tak zwanym procesie wielkopiecowym takich jak: urządzenia do załadunku wsadu, w tym urządzenia zasypowe, nagrzewnice dmuchu wraz z zestawami doprowadzającymi dmuch, urządzenia hali spustowej, urządzenia odpylające i oczyszczające gaz w najbardziej nowoczesnych technologiach, urządzenia do wdmuchiwania pyłu węglowego, urządzenia do odzysku ciepła spalin z nagrzewnic, turbiny rozprężne do produkcji energii elektrycznej, kadzie typu torpedo do transportu surówki. Wielki piec jest urządzeniem w którym poruszając się w przeciwprądzie wsad (z góry na dół) i gaz (z dołu pieca do góry) wymieniają ciepło i masę. Wsad zasypywany jest z góry pieca urządzeniem zasypowym. Urządzenie to pełni także role zamknięcia hermetycznego wielkiego pieca a więc nie zezwala na wypływ gazów i pyłu do atmosfery (eliminując emisje CO, SiO2 i pyłu gazu wielkopiecowego).Głównym celem urządzenia zasypowego jest takie ułożenie wsadu w gardzieli, które umożliwia na swobodny i równomierny wymianę gazów (z dołu pieca do góry) na wszystkich przekrojach na całej wysokości pieca. Gwarantuje to wtedy optymalną obieg ciepła i odbieranie tlenu z tlenków żelaza. Wielki piec dzielimy na sekcje zwane: gardziel, szyb, przestron, spadki i gar.